Freaky einde van de winter
Explosieve start van de lente
nu is het, ‘gewoon’ weer
Koel, bewolkt en tussendoor
schijnt de mooie
laagstaande zon

Soms is het te heftig
Roberta moet voorzichtig doen
mag niet alleen met de trein
een exploderende aorta
en dood

Er is niets
te zien op de scan
die van haar buik is gemaakt
toch heeft ze buikpijn
en is vaak duizelig

ik wil niet denken te weten
wil wachten
geen zinloze exercities
onnodig cognitief verbruik
er is niets te halen

Heida is al een maand
luidruchtig verliefd op me
het is vleiend en vrolijk
en op de achtergrond
dreigend

Meteen was ik al bang
voor het falen
dat na
een paar weken, of zo
zou optreden

Extase van de roze bril
argeloosheid van het geluk
energie van de ommekeer
tillen je op
en laten je vliegen

Niet voor mij, dit keer
veel meer een rekenaar
gefascineerd door de dans
die plaatsvond
in een stroom van emailverkeer

na die twee weken of zo
voelde ik het verval
nu al, op dit moment, aankomen
het woonde allang
daar in het geluk

Wel mooie kracht
en prachtige taal
mij wel bekende
wervelende emotie
schrikte af

belofte
van wat?
de oude dag
een kleine kans
dat je zo iemand
nog een keer tegen komt

Ik klus nu weer verder
brei een keuken
en een huis
waar Roberta in kan stralen
gelukkig
niemand die me daarbij stoort

Het deed me wat
Die afwijzing
Ik doe het nu ineens vaker
als ik denk
dat iets niet gaat lukken

Mijn waardes
mijn gevoel
mijn intuitie
steeds minder tijd
er moeten dingen gebeuren

De kunst: om niet te kwetsen
beheers ik niet
te weinig geoefend
omdat ik vooral
aardig gevonden wilde worden